حرفهايی از جنس تلخی
جمعه ۱٤ مهر ،۱۳۸٥	شکلک هاتان                    چه روز مره شده اند                                            و تکراری خنده ام میگیرد                 از عاقل بازیهاتان                                 که حماقتتان را به رخم میکشد         که چه سخت گرفته اید نفس کشیدن را         و بیهوده بند ساخته اید برای پاهاتان                                       حالم به هم میخورد از اسارتتان . . . .  .   راه میروم و این فکرها به سراغم می ایند وقتی   در خیابان شهرمان گم میشوم ..و هر چه جلوتر میروم گم تر تر میشوم                                                                        ولی باز هم میروم تا ... تا تا شاید کسی پیدا شود نامم را بداند ...و یا ادرسی از خانه ام بی اختیار در میان این ادمکهایی که از کنارم رد میشوند ...خنده ام میگیرد          از قیافه هاشان ...که چون دلقکها رنگش کرده اند ( ارایش )                                          تا دورنگیشان را در زیر ان پنهان کنند                                                                  مثل چادرهاشان ... و این ماشینها که هی بوق میزنند تا زودتر برسند .. به کجا .. نمیدانم ؟            راه بندان هنوز هم لعنتی ست و من  مات و مبهوت انگار از دنیای دیگری امده ام که این مردم برایم غریبه اند و پسر بچه ای که موهایش را به مدیر مدرسه شان قرض داده                                                            در میان ماشینها  فال میفروشد چرا که هنوز هفت ساله نشده فهمیده                                                          زنده ماندن خرج دارد                                                                    بیچاره چه زود فهمیده !   و این خرج را شبی پدر و مادری از روی هوس برایش تراشیده اند !‌ بی انصافها   از او پرسیدم گفت :  به فال اعتقادی ندارد !                                                        گفت شاید فردا روز بهتریست بیچاره نمیدانست         انسانیت روزهاست که به جمعه رفته است                                                            به تعطیلات                                                                    به هواخوری                                                                               ماه عسل   و در این هلهله بازار          همین کم بود که                       بوی مواد منفجره هم بیاید                              بوی عراق                                         بوی حزب الله                                                   بوی کرانه باختری رود اردن و چه پر کار شده اند  این روزها خدایان قدیس جنگ ...مارس و ایزیس و امون سالهاست انگار                                               فراموش کرده اند بندگانشان را    بوی گرسنگی                     بوی اشغال                                 بوی  آشغال    و از هم بد تر بوی انسانهای بی تفاوتی از جنس تو                                                      ( دستت رو به کلات بگیر باد نبره !) و انان که با ردای دین مرا در کافر بودنم خوشحال تر میکنند دست ها بالا  لمس ساز ممنوع     لمس زیبایی ها ممنوع         اصلن  خلاصت کنم لمس ممنوع   مخاطب این قسمت ....... اقای ۲۲ بهمن                                 لطفن فیلتر زندگی ام را عوض کنید                                      روغن گرفته است                                             خوب کار نمیکند      که به همان خدایی که بزک کرده ای                                                       حکومت میکنی                                                                 عشق میکنی                                                                        قسم                                                       هوا ..هوای زنده بودن نیست  که نان مان بوی نفت میدهد         نفت مان بوی نان                             و عشق بوی هر دو  و حالا تو چطور میگویی حالم به هم نخورد از این همه بو    کاش ..  اره باز هم کاش ....             کاش می توانستم تو را و این افکار را یک دل سیر استفراق کنم راستی     شنیده ای که میخواهم ابتکاری کنم برای جشنواره خارزمی             می خواهم زلزله ای  بسازم                                                      ۲۲ ریشتر زورش باشد (خودم تنها نه! ژوپیتر مقدس خداوندگان طبیعت هم با من است )   می خواهم     مقطوع النسل کنم این نسل ادم نما را ...  و خودم را          شاید ونوس باز ما را بیافریند از جنس خود ... عاشق  گیج شده ام             نمیدانم شاید جن زده شده ام ( یکی هم پیدا نمیشود فوتم کند )   شاید هم مستم                      ولی خوب که فکر میکنم میبینم چندان هم هذیان  نمیگویم   فقط نمی دانم کجا میروم                و این مردم کجا میروند ....خوب نگاه کن ..خنده دار نیست       مثل ادمهای هدفدار تند تند راه میروند ...انگار واقعا میدانند چه میکنند    بو کن ! ....      بوی حشیش میاید     بوی سیگار مگنا فیلتر قرمز   نمیدانم با این همه بو این مردم چطور روزه میگیرند      راستی تو که گه گداری مسلمان میشوی                                                      همان وقتها که به خدا نیاز داری              همان گاه که مسلمانی برایم دعا کن   دعا کن سبک شوم       پرواز کنم                        اخر گیر کرده ام         در تو        و در این شهر پر از نکبت            دعا کن به جایی بروم انقدر دور ...که باز از همین جا و کنار تو سر در نیاورم             حتما میخوا هی باز بپرسی کجا؟                    همون جایی که دلبر جای داره ...هوی بله
	نظر شما	Mohammad-Reza Jamshidi

چهارشنبه ۳٠ آذر ،۱۳۸٤	سلام ؛ حال من خوب است ملالي نيست جز گم شدن گاه به گاه خيالي دور  که مردم به آن شادماني بي سبب مي گويند ... با اين همه اگر عمري باقي بود ، طوري از کنار زندگي مي گذرم که نه دل کسي در سينه بلرزد، و نه اين دل نا ماندگار بي درمانم ... تا يادم نرفته است بنويسم : ديشب در حوالي خواب هايم، سال پر باراني بود... خواب باران و پاييزي نيامده را ديدم دعا کردم که بيايي، با من کنار پنجره بماني، باران ببارد اما دريغ که رفتن، راز غريب اين زندگيست رفتي پيش از آن که باران ببارد ... مي دانم، دل من هميشه پر از هواي تازه باز نيامدن است! انگار که تعبير همه رفتن ها، هرگز باز نيامدن است...  بي پرده بگويمت : چيزي نمانده است، من .... ساله خواهم شد ! گونه هايم از گرمي شراب گر گرفته است، مي خواهم تنها بمانم، در را پشت سرت ببند، بي قرارم، مي خواهم بروم، مي خواهم بمانم ؟! هذيان مي گويم ! نمي دانم...   نه عزيزم، نامه ام بايد کوتاه باشد ساده باشد، بي کنايه و ابهام پس از نو مي نويسم :  سلام ! حال من خوب است،  اما تو باور نکن ...                          پس تنهايم مگذار
	نظر شما	Mohammad-Reza Jamshidi

جايی که زمان ايستاده است
شنبه ۳٠ مهر ،۱۳۸٤	انجا که زمان برایش ایستاده است خوش امدی، همان جا که دیگر کسی زندگی نمیکند، همان جا که همیشه ماه قرص کامل است،انجا که هر شب فقط یک رویا به خواب می اید، خوش امدی بیا اینجا ... بیا جلوتر ...بیا ...از چه میترسی ... بیا حالا  چشمهایت را ببند ... میبینی! میبینی که این رویا چقدر حقیقیست .. بس است ..چشمهایت را باز کن ...دیگر نمایش احساس کافیست ! وقت نابودیست ...اری زمانش به همین کوتاهی بود ...واینجاست که همه چیز تمام میشود ...نترس ...من تجربه اش کرده ام ...دردی نخواهی کشید ..ولی نه! ..اسان هم نیست ...میدانی، باید به این چرخه حماقت وار عاشقی پایان داد ...میدانم ...میدانم  ...بی عشق هم حماقت است ...پس تو میگویی چه کنیم .! وقتی به ذهنمان تجاوز میکنند و احساسمان را به بازی میگیرند؟ شاید بهتر است ان را هم   همچون خدایمان در پس توی خانه هامان نهان کنیم                                   ****************************** در میان تمام نافرجامی ها و نا کامی ها نابهنگام ترینشان ناجوانمردانه ترینشان است ، که در تمام انچه در زندگی تجربه کرده ام دو چیز همیشه برایم گنگ و نامفهوم بود ، یافتن  و نداشتن همیشه هر انچه که خواسته ام دیر زمانی به دنبالش گشته ام و حس داشتنش همه لحظات عمرم را پر کرد ، اما دیر فهمیدم که هرگز نداشتمش . کاش میدانستی چه حسه غریبيست در خانه خودت غریبه بودن و در وصال به دنبال فرار گشتن . که با تمام وجود دوست داشتن را حس کرده ام ولی هرگز اغوشی بی منت به رویم باز نشد .چرا که در دنیای خودخواهیه اطرافیانم جایی برای احساس من وجود نداشت . میدانم  ، ادمها هرگز استثنایی ندارند. ولی راستی که چه بی ارزش میشوند انسانهایی که به دیگران ارزش میدهند . و من امروز نه تشنه داشتنم و نه خسته از نداشتن که دیگر همین حس بودن برایم کافیست و این که هنوز هستم و نفس میکشم ، مثل همه .همه انهایی که در چشمم به جز سیاهی رنگی ندارند .و من امروز ميخواهم برای ِ فلانی، يک شعر خوب ( با آن که نمی خواند)، برای ِ آن ديگر فلانی، چند فعل مناسب ( با آن که نمی فهمد)، و برای ِ آن ديگر فلانی ها، چند لبخند ِ به جا ( با آن که زيادشان است)، کنار بگذارم و احتمالاً چند تکه خيال و خواب ِ ناب، برای ِ بعضی شب های ِ خاص ( با آن که ناب نيست)، آماده کنم تا مبادا، بی رويا شوم                       ................................... ۱۹ ماه رمضان ...کاش دلم مياومد يه حرفايی رو بنويسم ...ولی نه ...بايد بمونه اينجا ...
	نظر شما	Mohammad-Reza Jamshidi

کنسرت (آوای سکوت)
شنبه ٥ دی ،۱۳۸۳	سلام دوستان. بالاخره اگه خدا بخواد قراره کنسرت ما برگزار بشه. اين کنسرت در روزهای ۸ - ۹ و ۱۰ دی ماه ساعت ۶ بعدازظهر در سالن ابن سينا دانشگاه خيلج فارس بوشهر برگزار ميشه.                                فالش (۱)                         فالش (۲) پوستر کنسرت (آوای سکوت)
	نظر شما	Mohammad-Reza Jamshidi

واسه شما قصه واسه ما غصه
چهارشنبه ٢٢ مهر ،۱۳۸۳	يکی بود يکی نبود ....توی اين قصه ما ....يه مهندسه کوچولو بود ..... مهندسه قصه ما يه روز با فکرش يه روبات ساخت .... يه روبات که هر کاری ميکرد ... تا اين که يه روز مهندسه قصه ما ديد که عاشقه روبات شده ...... روبات اينو فهميده بود از اون روز به بعد زندگيه مهندس قصه ما سخت ميگذشت ..... اخه معشوق قصه ما يه روبات بود ..  خيلی هم روبات بود
	نظر شما	Mohammad-Reza Jamshidi